κρίση

Μετά την έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια, οι τράπεζες της χώρας έρχονται αντιμέτωπες με αυξανόμενα αιτήματα από ιδιώτες και επιχειρήσεις να βοηθήσουν στην επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας. Ωστόσο τα όποια νέα δάνεια δεν είναι αρκετά για την ουσιαστική ανάκαμψης της δοκιμαζόμενης οικονομίας, επισημαίνει το Bloomberg. To κλειδί βρίσκεται στην προσέλκυση επενδύσεων.

Είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς πώς η τουρκική νομισματική κρίση επηρεάζει τις χώρες της Ευρώπης, που διαθέτουν σημαντική παρουσία με τράπεζες και άλλες επιχειρήσεις στη γειτονική χώρα. Το χρηματοοικονομικό σύστημα, ωστόσο, είναι πλέον τόσο διασυνδεδεμένο, ώστε ο αντίκτυπος των προβλημάτων μίας οικονομίας φτάνει σε μακρινά σημεία, που δύσκολα θα μπορούσε να κανείς να φανταστεί. 

Με αιχμηρό τρόπο απάντησε στον Ντόναλντ Τουσκ ο διευθυντής των Financial Times, Λάιονελ Μπάρμπερ, στο πανηγυρικό Tweet του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη λήξη του τρίτου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας.

Αν ο ανομολόγητος στόχος των μνημονίων ήταν να αλλάξουν το κοινωνικό προφίλ της Ελλάδας, τότε μάλλον πέτυχαν. Όμως, το κόστος ήταν και παραμένει τεράστιο.
Η Ελλάδα του 2018 είναι μια χώρα πολύ διαφορετική από αυτή του 2008, την πρώτη χρονιά της οικονομικής κρίσης ή του 2010 της χρονιάς που ψηφίστηκε το πρώτο μνημόνιο και αυτό μπορεί να φανεί από μερικά δεδομένα.

Ικανοποίηση στους Σοσιαλδημοκράτες για το τέλος των μνημονίων, επιφυλάξεις στους Χριστιανοδημοκράτες και Φιλελευθέρους, απογοήτευση στο κόμμα της Αριστεράς (Die Linke) και αισιοδοξία στους γερμανούς βιομηχάνους.

Έχουμε δρόμο για να βγούμε από την κρίση, η λιτότητα δεν τελειώνει γιατί υπάρχουν δεσμεύσεις για τη χώρα που πρέπει να υλοποιήσουμε τονίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μάρκος Μπόλαρης, εξηγώντας ότι «χρειαζόμαστε τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών μας σε καίρια ζητήματα».