Ο γέροντας Ιωσήφ έκανε πύρινες προσευχές για όλο τον βασανιζόμενο κόσμο. Προσευχόταν όχι μόνο για γνωστούς και άγνωστους, αλλά και για όσους τον συκοφαντούσαν. Μια μέρα το πρωί τον είδα πολύ κουρασμένο, ενώ τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα.
Τότε τον ρώτησα: «Γέροντα, τι συμβαίνει; Γιατί είσαι τόσο εξαντηλημένος;» Μου απάντησε: «Παιδί μου, απόψε προσευχόμουν πολλές ώρες συνεχόμενες. Έκλαιγα πολύ για όποιον με συκοφαντεί. Παρακαλούσα τον Θεό να τον διαφωτίσει και να σώσει την ψυχή του».
Ο μακαρίτης έφτασε σε τέτοια τελειότητα που από την θεϊκή αγάπη επιθυμούσε να πεθάνει, «να κοιμηθεί και να είναι με τον Χριστό». Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα πριν πεθάνει, συχνά επαναλάμβανε με θλίψη: «Παιδί μου, περιμένω το τρένο, αργεί πολύ».
Εκοιμήθη ο μακαρίτης γέροντας την 1η Ιουλίου του 2009 και περίπου σε μιάμιση ώρα χαμογέλασε, πραγματικά πιστοποιώντας την Κοινή Ανάσταση. Στη γη ο μακαρίτης γέροντας ένιωσε τη χαρά όσων διώκονταν και βίωναν συκοφαντίες, όπως λέει η Αγία Γραφή: «μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν καθ' ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ· χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
Ιωσήφ Βατοπαιδινός
