Πιστή στις παραδόσεις της, η Γλώσσα στη Σκόπελο αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει τους ρυθμούς του υπόλοιπου Αιγαίου, καθώς στην πραγματικότητα, μοιάζει με ένα κράμα βορειοελλαδίτικης αρχοντιάς και νησιώτικης απλότητας.