Μέσα στην ευτυχία μας, στην καθημερινότητά μας ξεχνούμε τον Θεό.
Όταν όλα μας πάνε καλά ξεχνούμε τις ευεργεσίες Του.
Ιησού, Υιέ του Θεού, ο πραής και ταπεινός τη καρδία, κατάπεμψον κατά το μέγα και πλούσιον έλεός σου και εν ταίς καρδίαις ημών το πνεύμα της ειρήνης και της πραότητος, ίνα ειρηνεύοντες εκ του κακίστου πάθους του θυμού, μνημονεύομεν αεί του ενδόξου και φοβερού ονόματός σου μετά καρδίας γαληνιώσης.
Την παραπάνω φράση την ακούμε συχνά πυκνά από γνωστούς, φίλους, συγγενείς καθώς η συζήτησή μας θα στραφεί λίγο σε πιο πνευματικά ζητήματα.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που αναφωνούμε «γιατί θεέ μου;» ή «γιατί σε εμένα;» θεωρώντας ότι ο Θεός είναι άδικος ή δε μας λυπάται. Ο Θεός εκεί που δεν το περίμενες και δεν το καταλάβαινες, έκανε την οικονομία του, έκανε τη συγκατάβασή του και δεν σε λυπήθηκε, αλλά άφησε να πονέσεις και να πάθεις κάτι που είναι χειρότερο από έναν πόνο, ακριβώς για να σε ελεήσει.
