Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2019 -
Ξάστερος ουρανός

14 °C

Σήμερα, 20. Φεβρουαρίου 2019

Κριτική



"Εκεί που ο Ωκεανός συναντά τον Ουρανό"

Ο Φιν είναι ένα μικρό αγόρι. Ζει κοντά στη θάλασσα και η θάλασσα ζει κοντά του. Κάθε φορά που κοιτάζει απ’ το παράθυρό του θυμάται τις ιστορίες που του έλεγε ο παππούς του για ένα μέρος πολύ μακρινό, αλλά ονειρεμένο, όπου ο ωκεανός συναντά τον ουρανό!



Άρτεμις Ποταμιάνου έκθεση "Your history, it’s not my story"

Η ΕΝΙΑ Gallery παρουσιάζει την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2019 την ατομική έκθεση της Αρτέμιδος Ποταμιάνου με τίτλο "Your history, it’s not my story".




La Strada στο Εθνικό Θέατρο

Όταν ένα έργο κλασικό απασχολεί στο πέρασμα του χρόνου, όταν προκαλεί τον πειραματισμό και καταλύει τα όρια μεταξύ των τεχνών, σίγουρα οδηγούμαστε προς μια νέα «γέννηση». Όπως στην περίπτωση του φιλμ που εμπνέει τους Fly Theatre (Κατερίνα Δαμβόγλου – Robin Beer) για ένα ερευνητικό θέατρο αξιώσεων με απώτερο στόχο την αφήγηση μιας νέας ιστορίας, σε μια νέα γλώσσα.



"Το πορτραίτο μίας Μαντόνα" του Τενεσί Ουίλιαμς στο θέατρο Αλκμήνη

Πέντε μονόπρακτα του Tennessee Williams

O ηδονικός Αμερικανός συγγραφέας του ποιητικού ρεαλισμού αγκαλιάζει με τρυφερότητα και σεβασμό εκείνους που χάθηκαν βουλιάζοντας αργά στην παρακμή τους, καθώς αναδυόταν λαμπερό και φαύλο το αμερικανικό όνειρο.



Θεόδωρος Αγγελόπουλος: Ο κορυφαίος Έλληνας κινηματογραφιστής που ανέδειξε τη χώρα μας και διαμόρφωσε με το "βλέμμα" του τον παγκόσμιο κινηματογράφο..

«Η σχέση μου με τον κινηματογράφο άρχισε σχεδόν σαν εφιάλτης. Ήταν το ’46 ή ’47, δεν θυμάμαι. Πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, τότε που πήγαινε πολύς κόσμος στο σινεμά και εμείς μικροί τρυπώναμε ανάμεσα στον συνωστισμό των μεγάλων για να χαθούμε στο μαγικό σκοτάδι του εξώστη. Είδα πολλές ταινίες τότε, αλλά η πρώτη ήταν μια ταινία του Michael Curtiz, το "Angels With Dirty Faces".






Γεωργία Βασιλειάδου: Η «Κυρία Δήμαρχος» που αγαπούσε τους ανθρώπους και ο καυγάς με τον Αυλωνίτη

Βάζοντας σε τάξη τις σκέψεις μου, προκειμένου να γράψω για την Γεωργία Βασιλειάδου, καταλαβαίνω δυο πράγματα. Πρώτον, ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς μια και μόνη ιστορία να διηγηθεί και δεύτερον ότι η αγαπημένη σε όλους μας κυρά Γεωργία, αποτύπωσε σε κάθε ασπρόμαυρο πλάνο, θελημένα ή άθελα όλη της τη ζωή.