Δεῦτεπρό τέλους πάντες ἀδελφοί,
τόνχοῦνἡμῶν βλέποντες,
καίτῆς φύσεως ἡμῶντόἀσθενές,
καίτήνεὐτέλειανἡμῶν,
καίτό τέλος ὀψώμεθα…»
Τα Ψυχοσάββατα, στην εκκλησιαστική μας παράδοση, είναι δύο: Το ένα είναι το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Αποκριάς και το δεύτερο, το Σάββατο προ της Πεντηκοστής.
Οι προσευχές για τους κεκοιμημένους, τους νεκρούς μας (είτε στη Θεία Λειτουργία, είτε στα μνημόσυνα, είτε στα τρισάγια, είτε στα ψυχοσάββατα) είναι η υψίστη μορφή αγάπης προς τους συγγενείς και αδελφούς που δεν είναι πια μαζί μας.
Η αγάπη προς τους κεκοιμημένους οδήγησε την Ορθόδοξη Εκκλησία στην καθιέρωση ιδιαίτερης ημέρας της εβδομάδας για να προσευχηθούμε γι’ αυτούς.
Η ημέρα του Σαββάτου είναι η ημέρα των κεκοιμημένων για αυτό και κατά την παράδοση τα μνημόσυνα οφείλουν να γίνονται το Σάββατο και όχι την Κυριακή.
Τα αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει, ζουν στις αναμνήσεις μας, αλλά καλό είναι να τα τιμούμε πότε πότε. Ο τρόπος που μπορούμε να το κάνουμε αυτό είναι με κάποιες τελετές που γίνονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
