Η πανδημία της COVID-19 άλλαξε πολλά στον τρόπο που ζούμε. Ένα από τα λιγότερο συζητημένα, αλλά ίσως σημαντικότερα, ήταν ότι για πρώτη φορά δισεκατομμύρια άνθρωποι στερήθηκαν κάτι που θεωρούσαν αυτονόητο: μια αγκαλιά, ένα χάδι στον ώμο, ένα κράτημα χεριού, μια αυθόρμητη χειραψία.
Ένα ερώτημα που απασχολεί όχι μόνο εκείνους που έχουν αστρική προβολή (εκούσια ή ακούσια), αλλά και όλους τους άλλους που προσπαθούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει με τη συνείδηση και το νου.
Ο πλέον κατάλληλος οργανισμός για να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα είναι η Διεθνής Ακαδημία Συνείδησης.
«Για να σκεφτούμε λίγο και να δούμε… τι Τροφή είναι που παίρνουμε… οσάκις παίρνουμε την Αγία Κοινωνία… εάν δεν πάρουμε υλική τροφή… αρχίζει ο οργανισμός μας να πέφτει… να χάνει δυνάμεις… να παθαίνει καθίζηση… και να γίνεται ένα πρόσφορο έδαφος μικροβίων και ασθενείας… ο άνθρωπος, ο Χριστιανός Ορθόδοξος… που δεν παίρνει την Αγίαν Τροφήν… από τον Άγιον Ποτήριο… εάν δεν τρέφεται κανονικά… αρχίζει
Δύο χάριτας αποκτά κανείς, όταν αγωνίζεται κατά Θεόν. Μία είναι η παράκλησις του Αγίου Πνεύματος, που γεμίζει την ψυχή χαρά, ειρήνη, αγαλλίαση κ.λ.π. η δε άλλη χάρις είναι η λεγομένη πείρα των πειρασμών.
Από το βιβλίο του π. Σεραφείμ Ρόουζ – Οι πρώτες δύο ημέρες μετά το θάνατο.
Για διάστημα δύο ημερών η ψυχή απολαύει σχετικής ελευθερίας και έχει δυνατότητα να επισκεφθεί τόπους που της ήτα προσφιλείς στο παρελθόν, αλλά την τρίτη ημέρα μετακινείται σε άλλες σφαίρες.
