Λίγο πριν αποκεφαλιστεί η καλλιπάρθενος Νύμφη του Ιησού Χριστού Αικατερίνη, ενώπιον πλήθους κόσμου, κάμπτουσα τα γόνατα προς τον Κύριον, προσευχήθηκε και είπε:
Είσαι άρρωστος:
Ο Κύριος μπορεί να σε θεραπεύσει: «Αυτός σου συγχωράει τις αμαρτίες σου και θεραπεύει όλες τις αρρώστιες σου» (Ψαλμός 103:3)
Ο Κύριος γιατρεύει τους ταπεινούς: «…γιατρεύει αυτούς που έχουν συντριμμένη καρδιά και δένει τις πληγές τους» (Ψαλμός 147:3)
Η συνεχής προσευχή χωρίζει το νου απ’ όλα τα νοήματα και έτσι τον εμφανίζει γυμνό από περισπασμούς ενώπιον του Θεού· διότι τα νοήματα προκαλούνται από διάφορα πράγματα.
Τα δε πράγματα είναι άλλα αισθητά και άλλα νοητά.
Κύριε, δεν ξέρω τι να ζητιανέψω από Εσένα. Μόνον Εσύ γνωρίζεις τι μου χρειάζεται.
Συ με αγαπάς περισσότερο από όσο εγώ ξέρω να αγαπώ τον εαυτό μου.
Κύριέ μου, δώσε στο δούλο Σου εκείνο που ούτε να ζητήσω δεν μπορώ.
Κύριέ μου Κύριε, γλυκύτατέ μου Ιησού Χριστέ, ο Θεός των οικτιρμών, η του ελέους άβυσσος, ο μετανοών επί κακίαις ανθρώπων.
Γνώρισα έναν υπέργηρο ιερέα με 70 χρόνια στην ιεροσύνη. Χήρεψε από πολύ νωρίς, υστέρα από 12 χρόνια γάμου.
