Ο γέρ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης ήταν μία ευλογία για όλους. Ένα αγγελικό πρόσωπο.
Ένα θείο παιδί που έπαιζε.
Μια ευωδία που απλώνοταν και έβρισκε κάθε ψυχή.
Αγράμματος αλλά πάνσοφος.
Ένας ποιητής θεόπνευστος, λογοπλάστης και ανθρωποπλάστης.
Έλεγε: «Πρέπει να είσαι ποιητής, για να γίνεις χριστιανός».
Το σώμα σου ήταν μέσα στην εκκλησία και η ψυχή σου έξω.
Το στόμα έλεγε την προσευχή και ο νους μετρούσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφές με φίλους.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ο διάβολος είναι πονηρός, ξέρει πως την ώρα της προσευχής κερδίζουμε πολλά, γι’ αυτό τότε επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα.
Ο μακαριστός Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός (+2009) μιλάει για τον πνευματικό αγώνα της υπακοής, η οποία περιέχει την ταπείνωση και την αγάπη και σώζει τον άνθρωπο από την φιλαυτία, αφού η θεία χάρη στηρίζει, αγιάζει και σώζει, χαρίζοντας στους αγίους την εμπειρία του ακτίστου φωτός της Μεταμορφώσεως ως πρόγευση του Παραδείσου.
Εκτός από τον εξωτερικό αγώνα που έχει να αντιμετωπίσει ο χριστιανός, δεν παύει να υπάρχει και ο εσωτερικός αγώνας, η πάλη με τον παλαιό εαυτό μας και την πολύμορφη αμαρτία αφενός, και με τις δυνάμεις του σκότους του αιώνος τούτου, δηλ. με αυτόν τον διάβολο, αφετέρου.
Δεν έχουμε, άρα, στον κόσμο αυτό ούτε στιγμή ανακωχή.
Υπάρχουν ποιοτικές διαβαθμίσεις στην μετοχή της ειρήνης του Χριστού.
Τελικά φθάνει ο άνθρωπος στο σημείο να γίνει και ο ίδιος ειρηνοποιός, όπως και ο Χριστός είναι ειρηνοποιός, επαληθεύοντας τον μακαρισμό του Κυρίου, «μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται».
