Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2019 -
Μερική συννεφιά

13 °C

Σήμερα, 13. Δεκεμβρίου 2019

Στ. Σπανουδάκης: Καταγγέλλει τους χειρισμούς της Κυβέρνησης για τον εορτασμό της 200ης επετείου απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό..



Σε μια συγκλονιστική δήλωση, με την οποία καταγγέλλει τους χειρισμούς της Κυβέρνησης για τον εορτασμό της 200ης επετείου της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό, προχώρησε ο σπουδαίος Έλληνας μουσικοσυνθέτης, Σταμάτης Σπανουδάκης.

Ο κ. Σπανουδάκης αφήνει σαφείς αιχμές για την επιλογή του Γιάννας Αγγελοπούλου στη θέση της προέδρου της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» αλλά και στα όσα έχουν ακουστεί μέχρι τώρα για τη στόχευση των εορταστικών εκδηλώσεων.
Στο μήνυμά του ο Σταμάτης Σπανουδάκης θέτει προ των ευθυνών του το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας και εκφράζει την ελπίδα ότι ένα «γλυκο γαλανόλευκο αεράκι» θα στείλει σπίτι τους όλους αυτούς που τελικώς δεν προσέφεραν στην πατρίδα.

Στην κορύφωση του μηνύματος του ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης διερωτάται: «Πως θα καταφέρετε να βγάλετε από το αίμα μας την Ελλάδα, τους ήρωες, τους αγωνιστές, τους Αγίους, τον ίδιο τον Χριστό;».

Το μήνυμα του Σταμάτη Σπανουδάκη

«Δεν θα έγραφα αυτά τα λίγα λόγια, αν δεν έβλεπα και άκουγα τι, αλλά κυρίως ποιοί μας ετοιμάζουν τις γιορτές, για το 1821. Πόσο απροκάλυπτα πιά, δυστυχώς όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις μας και τα υπάκουα παρακλάδια και παπαγαλάκια τους, με το πρόσχημα της εορτής των 200 χρόνων, προσπαθούν και εκ’ δεξιών πια τώρα, να πληγώσουν και να γκρεμίσουν, όλα όσα είμαστε, πιστεύουμε και αγαπάμε. Καλύτερα να ανέθεταν τις γιορτές τους, στο Τουρκικό υπουργείο πολιτισμού, αν βέβαια υπάρχει κάτι τέτοιο.

Οι Τούρκοι τουλάχιστον, θα σεβόντουσαν νομίζω αυτήν την ηρωική χούφτα ανθρώπων, που γονάτισε «για του Χριστού την πίστη την αγία», την «παντοδύναμη» αυτοκρατορία τους.

Κρίμα Νέα δημοκρατία, κρίμα κύριε πρωθυπουργέ, κρίμα πρόεδρε της παρ’ ολίγον δημοκρατίας, κρίμα και λοιπές πολιτικές, αδύναμες δυνάμεις.

Μα που πήγαν οι Έλληνες; Πάντως όχι στην βουλή.

Αυτά τα λίγα περί των εορτών και των ανθρώπων που θα μας «διδάξουν» την «πραγματική» ιστορία μας.

Πως βρε παιδιά μου, θα καταφέρετε να βγάλετε από το αίμα μας, την Ελλάδα πού κυλάει; τούς ήρωες, τους αγωνιστές, τους Αγίους, και τελικά τον ίδιο τον Χριστό; Το Α και το Ω; Ποιοί είστε; ποιόν αντιπροσωπεύετε;

Αυτά γι’ αυτούς λοιπόν, που ένα γλυκό γαλανόλευκο αεράκι θα στείλει κάποια στιγμή, στο έρημο και μοναχικό σπίτι τους, να αναλογίζονται τα «περασμένα μεγαλεία» τους και ελπίζω, το τί «προσέφεραν» στην πατρίδα τους.

Στα δικά μας τώρα. Εγώ όπως ξέρετε γράφω για το 1821. Σάς έπαιξα και ένα απόσπασμα τον Οκτώβριο στο Ηρώδειο. Γράφω και για να απαντήσω σε όλους αυτούς και πολλούς άλλους, με το μόνο όπλο που διαθέτω. Την μουσική. Κυρίως όμως, για να τιμήσω πραγματικά το 1821. Όπως κάνω χρόνια τώρα για τον Αλέξανδρο, τον Ιωάννη, τον Κων/νο Παλαιολόγο, τον Πλαστήρα, την Πόλη, την Σμύρνη, την Ηλιοποτισμένη, και βέβαια την Δέσποινα και τον Χριστό.

Και με την ματαιοδοξία του καλλιτέχνη, αλλά και την σιγουρία του μουσικού μου παρελθόντος, ελπίζω ότι όταν η σκόνη κατακαθήσει και έκαστος κατεργάρης επιστρέψει στον πάγκο του, αυτή η μουσική θα μείνει στα αυτιά και τις ψυχές σας. Και των παιδιών σας.

Σαν προσευχή, σαν γαλάζια κυματιστή ανεπαίσθητη αύρα, ελληνικού δειλινού.

Πάντα Θεού θέλοντος».