23
Ιανουαρίου
2026
- 19:43
Τελευταία τροποποίηση στις 23 Ιανουαρίου, 2026 - 19:43
Ήμουν τότε 18 και ο Σπύρος ήταν 28. Φτασμένος με αίγλη στο αστυνομικό ρεπορτάζ. (Αργότερα έκανε το «Άμυνας»…) Πήγαινα στο ΕΘΝΟΣ του τότε Νικολόπουλου στην οδό Κολοκοτρώνη 9 ή 11, δεν θυμάμαι καλά, πίσω από την παλιά Βουλή, στο γραφείο του που ήταν στο δεύτερο όροφο για να αρχίσω να μαθαίνω τα… μυστικά του ρεπορτάζ. Εκεί ερχόταν αραιά και πού και ο αδελφός του ο Γιώργος, που ήταν στην ηλικία μου, (ναι… ο σημερινός αρχηγός του ΛΑΟΣ) για να μαθαίνει κι αυτός τη δουλειά, αλλά το μυαλό του ήταν…αλλού. Δεν πολυενδιαφερόταν. Φωνές, μέχρι και σφαλιάρες από τον Σπύρο (με τον αδελφό του ήταν άγριος… «Μάθε ρε τη δουλειά. Εδώ έρχονται ξένα παιδιά να μάθουν τα μυστικά του ρεπορτάζ και σύ που έχεις αδελφό δεν ενδιαφέρεσαι…»). Αλλά αυτός φαίνεται ήθελε άλλα πράγματα. Να πουλάει «κασέτες» με «ειδήσεις» στον καιρό της Χούντας….
Ας είναι. Μετά δεν ξανασυναντήθηκαν οι δρόμοι μας με τον Γιώργο.
Με τον Σπύρο ξαναβρεθήκαμε για λίγο καιρό (εγώ ως βοηθός) σε μια εκπομπή που είχε στον τότε Σκάϊ και κρατήσαμε μια μακροχρόνια φιλία. Θυμάμαι ότι στο τιμ του Σπύρου ήταν τότε και ένας… «φοβισμένος» πιτσιρικάς (είπαμε, ο Σπύρος ήταν με τους συνεργάτες του σκληρός αλλά δίκαιος άμα έκανες κάποιο λάθος). Αυτός ο νεαρός, τότε, είναι ο σημερινός γνωστότατος συνάδελφος Μάνος Νιφλής!
Έμπειρος στην ερευνητική δημοσιογραφία ο Σπύρος, δίδαξε πολλά στους τότε πιτσιρικάδες πώς να κάνουν (και να ασκούν) σωστά και προπάντων έντιμα το ρεπορτάζ.
Πού να τα βρεις αυτά σήμερα;
Καλό σου ταξίδι. Σπύρο. Θα σε θυμάμαι για πάντα…
